November 17, 2026

විද්වතුන්ට පච දෙසු සමුළුව! ඩොලර් ගණන් කියද්දී ගණිතයත් වරදියි! ඉන්ධන මිල පිළිබඳ අනුරගේ ප්‍රකාශයේ නොගැළපීමක්!

0
Sri Lankan Fuel Price Math Controversy

'AKD ආණ්ඩුව'

සම්පූර්ණ කාලයම හිටියොත් 

ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක මහතා එළැඹෙන අයවැයෙන් ආදායම් ඉලක්කවලට හානියක් නොවන පරිදි බදු කිහිපයක් අඩු කරන බව ප්‍රකාශ කර තිබේ. එහෙත් ජනතාව මුහුණ දෙන ජීවන වියදම් අර්බුදය, ඉහළ යන උද්ධමනය, ඉන්ධන මිල සහ නිෂ්පාදන ආර්ථිකයේ දුර්වලතා දෙස බැලීමේදී ජනාධිපතිවරයාගේ මෙම ප්‍රකාශය සම්බන්ධයෙන් බරපතළ ප්‍රශ්න කිහිපයක් මතුවේ.

ජාතික විද්වත් සංවිධානයේ ජාතික සමුළුව අමතමින් ජනාධිපතිවරයා ඉදිරිපත් කළ ආර්ථික විග්‍රහය තුළ ආණ්ඩුව අත්පත් කරගත් බව කියන මූල්‍ය ජයග්‍රහණ පිළිබඳව විශාල අවධානයක් යොමු කර තිබිණි. අයවැය හිඟය අඩු කිරීම, ප්‍රාථමික ගිණුමේ අතිරික්තය, රාජ්‍ය ආදායම් ඉලක්ක ඉක්මවා යාම සහ විදේශීය සැපයුම් අර්බුද හමුවේ ඉන්ධන සැපයුම පවත්වාගෙන යාම ඒ අතර ප්‍රධාන විය.

එහෙත් ආණ්ඩුවේ ගිණුම් පොත්වල පෙන්වන සංඛ්‍යාත්මක ජයග්‍රහණ සහ සාමාන්‍ය ජනතාවගේ සැබෑ ආර්ථික ජීවිතය අතර තවමත් විශාල පරතරයක් පවතී.

මෙම කතාවේ ප්‍රධාන දේශපාලන හා ආර්ථික ගැටලුව ඇත්තේ එතැනයි.

1. බදු අඩු කරනවා නම්, ජනතාවට දැනෙන සහනය කෝ?

ජනාධිපතිවරයා පවසන්නේ ආණ්ඩුව බලයට පත්වීමෙන් පසුව අලුතින් බදු පැනවීමක් සිදු නොකළ බවත්, පවතින බදු කිහිපයක් අඩු කළ බවත්ය. එළැඹෙන අයවැයෙන් ද ආදායම් ඉලක්කවලට තර්ජනයක් නොවන පරිදි තවත් බදු අඩු කිරීමට අපේක්ෂා කරන බව ඔහු කියයි.

නමුත් මෙහිදී මූලික ප්‍රශ්නයක් මතුවේ.

බදු අඩු කිරීමේ ප්‍රතිලාභය සැබවින්ම ලැබෙන්නේ කාටද?

ආදායම් බදු අඩු කිරීමක්ද? වැට් බදු අඩු කිරීමක්ද? ආනයන බදු අඩු කිරීමක්ද? නිෂ්පාදන ක්ෂේත්‍රයට සහන දීමක්ද? එසේත් නැතිනම් ජනතාව දෛනිකව මිලදී ගන්නා අත්‍යවශ්‍ය භාණ්ඩ හා සේවාවල බදු බර අඩු කිරීමක්ද?

බදු අඩු කරන බව පැවසීම පහසුය. නමුත් එම සහනය වෙළෙඳපොළ මිල ගණන්වලට කොපමණ ප්‍රමාණයකින් බලපාන්නේද යන්න වඩාත් වැදගත්ය.

විශේෂයෙන්ම වැට් බදු සහ අනෙකුත් වක්‍ර බදු හරහා අඩු ආදායම්ලාභී ජනතාවට ඇතිවන බර සැලකිල්ලට ගත් විට, බදු ප්‍රතිසංස්කරණයක ප්‍රධාන අරමුණ විය යුත්තේ ආදායම් බෙදීයාමේ අසමානතාව අවම කිරීමයි.

එබැවින් ජනාධිපතිවරයාගෙන් ඇසිය යුත්තේ බදු අඩු කරනවාද යන්න පමණක් නොවේ. අඩු කරන්නේ කුමන බදුද, කොපමණ ප්‍රමාණයකින්ද සහ එහි ප්‍රතිලාභය ජනතාවට ලැබෙන්නේ කෙසේද යන්නයි.

2. උද්ධමනය 8% ඉක්මවා යාමට යුද්ධය පමණක් වගකිව යුතුද?

ජනාධිපතිවරයා උද්ධමනය ඉහළ යාමට ප්‍රධාන හේතුව ලෙස මැදපෙරදිග යුදමය තත්ත්වය සහ සැපයුම් මාර්ගවලට සිදුවූ බාධා පෙන්වා දෙයි.

ගෑස් නැව් ගාස්තු, රක්ෂණ වියදම්, ප්‍රවාහන වියදම්, තාර සැපයුම සහ ඉන්ධන මිල ඉහළ යාම පිළිබඳ ඔහු ඉදිරිපත් කරන කරුණු නොසලකා හැරිය නොහැකිය.

එහෙත් උද්ධමනය පිළිබඳ සම්පූර්ණ වගකීම බාහිර යුදමය තත්ත්වයකට පැවරීමෙන් ආණ්ඩුවේ වගකීම අවසන් වන්නේ නැත.

මැදපෙරදිග අර්බුදය ලෝකයේ බොහෝ රටවලට බලපාන පොදු අභියෝගයකි. එහෙත් එම බලපෑමෙන් තම ජනතාව ආරක්ෂා කර ගැනීමට රටක් සතු ප්‍රතිපත්තිමය සූදානම, බලශක්ති විවිධාංගීකරණය, ආනයන කළමනාකරණය සහ මිල පාලන හැකියාව වෙනස් වේ.

ඒ අනුව ප්‍රශ්න කිහිපයක් මතුවේ.

  • ඉන්ධන සහ බලශක්ති සැපයුම් විවිධාංගීකරණය කිරීමට ආණ්ඩුව සකස් කර ඇති දිගුකාලීන සැලැස්ම කුමක්ද?
  • ලෝක වෙළෙඳපොළේ මිල ඉහළ යාමට මුහුණදීමට අවශ්‍ය ආරක්ෂිත මූල්‍ය සංචිත කොපමණ තිබේද?
  • ආහාර, ප්‍රවාහන, විදුලිය සහ අනෙකුත් අත්‍යවශ්‍ය සේවාවල මිල ඉහළ යාමෙන් පීඩාවට පත්වන ජනතාව වෙනුවෙන් ක්‍රියාත්මක වන සෘජු සහනාධාර වැඩපිළිවෙළ කුමක්ද?
  • දේශීය නිෂ්පාදන පද්ධතිය ශක්තිමත් කරමින් ආනයනික උද්ධමනයේ බලපෑම අඩු කිරීමට ගෙන ඇති ප්‍රායෝගික පියවර මොනවාද?

මෙම ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු නොදී උද්ධමනයට යුද්ධය වගකිව යුතු බව පැවසීම ප්‍රමාණවත් නොවේ.

විශේෂයෙන්ම ජනතාවට වැදගත් වන්නේ උද්ධමනයට හේතුව කුමක්ද යන්න පමණක් නොව, එයින් තම ජීවන වියදම ආරක්ෂා කර ගැනීමට ආණ්ඩුව කරන්නේ කුමක්ද යන්නයි.

3. ඉන්ධන මිල පිළිබඳ ජනාධිපතිවරයාගේ සංඛ්‍යාත්මක ප්‍රකාශයේම ගැටලුවක්!

ජනාධිපතිවරයාගේ කතාවේ සංඛ්‍යාත්මකව විශේෂ අවධානය යොමු කළ යුතු කොටසක් වන්නේ ලෝක වෙළෙඳපොළේ ඉන්ධන මිල ඉහළ යාම පිළිබඳ ප්‍රකාශයයි.

ඔහු ඉදිරිපත් කළ සංඛ්‍යා අනුව,

ඉන්ධන වර්ගයපෙබරවාරි මිලවර්තමාන මිලඉහළ යාම
ඩීසල් බැරලයක්$88$16789.8%
පෙට්‍රල් බැරලයක්$75$11046.7%
බොරතෙල් බැරලයක්$69$11059.4%

මෙහිදී බරපතළ සංඛ්‍යාත්මක නොගැළපීමක් දක්නට ලැබේ.

ජනාධිපතිවරයා පෙට්‍රල් මිල 80%කින් ඉහළ ගොස් ඇති බව ප්‍රකාශ කළද, ඔහු විසින්ම ඉදිරිපත් කළ ඩොලර් 75 සිට ඩොලර් 110 දක්වා වූ මිල වෙනස අනුව එය ආසන්න වශයෙන් 46.7%කි.

එය 80%ක් නොවේ.

ඩීසල් මිල ඉහළ යාම 89.8%ක් වන අතර බොරතෙල් මිල ඉහළ යාම 59.4%ක් වේ. එබැවින් පෙට්‍රල් සම්බන්ධයෙන් ප්‍රකාශ කළ 80% අගය නිවැරදි කිරීමක් හෝ පැහැදිලි කිරීමක් අවශ්‍ය කරයි.

මෙය සුළු කරුණක් නොවේ. රටේ ඉන්ධන මිල, සහනාධාර සහ භාණ්ඩාගාරයේ වියදම් සාධාරණීකරණය කිරීම සඳහා ජනාධිපතිවරයාම මෙම සංඛ්‍යා ඉදිරිපත් කරන විට ඒවායේ නිරවද්‍යතාව අතිශයින් වැදගත්ය.

තවද, ලෝක වෙළෙඳපොළේ මිල වැඩිවීම සහ දේශීය ඉන්ධන මිල අතර වෙනස පෙන්වීමට නම් ආනයනික ඉන්ධනවල සැබෑ පිරිවැය, නැව් ගාස්තු, රක්ෂණය, විනිමය අනුපාතය, බදු සහ මිල සූත්‍රය පිළිබඳ සම්පූර්ණ දත්ත ඉදිරිපත් කළ යුතුය.

ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති පිළිබඳ ජනතාවට කරුණු කියන ආණ්ඩුවක් සංඛ්‍යා ඉදිරිපත් කළ යුත්තේ දේශපාලනික පහසුව අනුව නොව, ගණිතමය නිවැරදිභාවය අනුවය.

4. රුපියල් බිලියන 60,000ක ඉන්ධන සහනය – එහි සැබෑ ප්‍රතිලාභය කාටද?

ජනාධිපතිවරයා පවසන පරිදි අප්‍රේල් මාසයේ සිට මුල් මාස පහ තුළ ඩීසල් ලීටරයකට රුපියල් 100ක් සහ පෙට්‍රල් ලීටරයකට රුපියල් 20ක් බැගින් සහනයක් ලබා දී තිබේ. ඒ සඳහා රුපියල් මිලියන 60,000ක් හෙවත් රුපියල් බිලියන 60ක් වැය කර තිබේ.

ඔක්තෝබර් මාසයේදී ද ඩීසල් ලීටරයකට රුපියල් 70ක සහනයක් ලබා දෙන බව ඔහු කියයි.

මෙය විශාල රාජ්‍ය මූල්‍ය මැදිහත්වීමකි.

එහෙත් මෙහිදී විමසිය යුත්තේ එම සහනයේ ආර්ථික ප්‍රතිලාභය කාට ලැබුණේද යන්නයි.

ඉන්ධන මිල අඩු කිරීමෙන් ප්‍රවාහන ක්ෂේත්‍රයට, කර්මාන්තකරුවන්ට සහ ගොවීන්ට ලැබුණු සහනය අවසානයේ පාරිභෝගික භාණ්ඩ මිල අඩු කිරීමක් බවට පරිවර්තනය වූවාද?

බස් ගාස්තු, භාණ්ඩ ප්‍රවාහන ගාස්තු සහ ආහාර මිල ගණන්වලට එම සහනය කොපමණ ප්‍රමාණයකින් බලපෑවාද?

එසේම රුපියල් බිලියන 60ක වියදම පියවා ගත්තේ කෙසේද? එය ඛනිජ තෙල් සංස්ථාවට දැරීමට සිදුවූ පාඩුවක්ද? භාණ්ඩාගාරයෙන් ලබාදුන් මුදලක්ද? නැතිනම් වෙනත් මූල්‍ය යාන්ත්‍රණයක්ද?

මෙම කරුණු පැහැදිලි කළ යුතුය.

ඉන්ධන මිල පාලනය කිරීමෙන් ආර්ථික වර්ධනය රැකගත් බව ප්‍රකාශ කිරීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවේ. එම සහනාධාරයේ මූල්‍ය පිරිවැය, ප්‍රතිලාභීන් සහ දිගුකාලීන තිරසාරභාවය පිළිබඳවද ජනතාවට පැහැදිලි කළ යුතුය.

5. අයවැය අතිරික්තය සහ ආර්ථික පරිවර්තනය එකම දෙයක් නොවේ!

ජනාධිපතිවරයා සිය කතාවේදී 2025 වසරේ අයවැය හිඟය අඩුම මට්ටමකට ගෙන ආ බවත්, ප්‍රාථමික ගිණුමේ ධන ශේෂය 5.4%ක් වූ බවත් ප්‍රකාශ කරයි.

රාජ්‍ය මූල්‍ය විනය පවත්වා ගැනීම වැදගත්ය. රටක ණය බර පාලනය කිරීම, ආදායම් හා වියදම් අතර සමතුලිතතාවක් පවත්වා ගැනීම සහ ණය ගැනීමේ අවශ්‍යතාව අඩු කිරීම අත්‍යවශ්‍ය කරුණුය.

එහෙත් ප්‍රාථමික ගිණුමේ අතිරික්තයක් තිබීමෙන් පමණක් රටේ ආර්ථිකය සුවපත් වූ බව නිගමනය කළ නොහැකිය.

ප්‍රාථමික ශේෂය යනු පොලී ගෙවීම් හැර රාජ්‍ය ආදායම් සහ වියදම් අතර වෙනසයි. එය ධන අගයක් ගැනීමෙන් රාජ්‍ය මූල්‍ය කළමනාකරණයේ යම් ප්‍රගතියක් පෙන්විය හැකි වුවත්, එය ජනතාවගේ ආදායම් වර්ධනය, රැකියා උත්පාදනය, දරිද්‍රතාව අඩු කිරීම හෝ නිෂ්පාදන ධාරිතාව ඉහළ නැංවීම පිළිබඳ සම්පූර්ණ චිත්‍රය නොවේ.

තවත් වැදගත් කරුණක් තිබේ.

ජනාධිපතිවරයා සඳහන් කරන 5.4% යනු කුමන ගණනය කිරීමකට අදාළ ප්‍රතිශතයක්ද? දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයට සාපේක්ෂවද? එසේ නම් එහි පදනම, ගණනය කිරීමේ ක්‍රමවේදය සහ අදාළ මූල්‍ය වාර්තා පැහැදිලිව ඉදිරිපත් කළ යුතුය.

එසේම ආර්ථිකය යථා තත්ත්වයට පත් කිරීමේ නාමයෙන් ජනතාව මත පටවන බදු බර, රාජ්‍ය සේවා වියදම් කප්පාදුව සහ ජීවන වියදම යන කරුණු ද මෙම මූල්‍ය ජයග්‍රහණ සමඟ එකට විග්‍රහ කළ යුතුය.

රටේ ආර්ථිකය ශක්තිමත් වීම යනු භාණ්ඩාගාරයේ ගිණුම් ශක්තිමත් වීම පමණක් නොවේ. ජනතාවගේ සාක්කුව ශක්තිමත් වීමද ඊට අයත් විය යුතුය.

6. ආදායම් ඉලක්කය 110%ක් වූවා නම්, බදු බර පිළිබඳ ප්‍රශ්නයට පිළිතුර කුමක්ද?

ජනාධිපතිවරයා පවසන්නේ 2025 වසරේ රාජ්‍ය ආදායම අපේක්ෂිත ආදායම් ඉලක්කයෙන් 110%ක් දක්වා ළඟා වූ බවයි.

එය අයවැයෙන් අපේක්ෂා කළ ආදායම ඉක්මවා ආදායම් එකතු කර ගැනීමක් ලෙස ඔහු ඉදිරිපත් කරයි.

නමුත් එම ආදායම වැඩි වූයේ කුමන මාර්ගවලින්ද යන්න වඩාත් වැදගත්ය.

බදු ආදායම වැඩි වූයේ ආර්ථික ක්‍රියාකාරකම් පුළුල් වීම නිසාද? භාණ්ඩ හා සේවා මිල ඉහළ යාම නිසා නාමික බදු ආදායම වැඩි වූවාද? ආනයන හා පරිභෝජනය ඉහළ යාම නිසාද? නැතිනම් බදු එකතු කිරීමේ කාර්යක්ෂමතාව වැඩි වීම නිසාද?

මේ සියල්ල එකිනෙකට වෙනස් ආර්ථික තත්ත්වයන්ය.

එසේම ආදායම් ඉලක්කය 110%ක් සපුරා තිබීම යනු ජනතාවගේ බදු බර අඩු වී ඇති බවට සාක්ෂියක් නොවේ.

ආණ්ඩුව බදු ආදායම් වැඩි කරගෙන තිබේ නම්, එම ආදායම ජනතාවට නැවත ලබා දෙන්නේ කෙසේද යන්නත් පැහැදිලි කළ යුතුය.

7. ධීවර කර්මාන්තය ගැන කතා කළත්, නිෂ්පාදන ආර්ථිකය ගොඩනැගෙන්නේ කෙසේද?

ජනාධිපතිවරයා ධීවර කර්මාන්තයේ මත්ස්‍ය අස්වැන්න වසර ගණනාවක් තිස්සේ මෙට්‍රික් ටොන් ලක්ෂ හතරක පමණ සීමාවක පවතින බව සඳහන් කරයි.

විශාල හා මධ්‍ය පරිමාණ ධීවර යාත්‍රා ලබාදී ධීවර කර්මාන්තය නවීකරණය කිරීමේ අවශ්‍යතාවද පෙන්වා දෙයි.

මෙය වැදගත් යෝජනාවකි. නමුත් විශාල නැව් ලබාදීමෙන් පමණක් ධීවර කර්මාන්තයේ පරිවර්තනයක් සිදු නොවේ.

ධීවරයන්ට ඉන්ධන, නවීන තාක්ෂණය, ශීතාගාර පහසුකම්, ධීවර නිෂ්පාදන සැකසුම් කර්මාන්ත, අපනයන වෙළෙඳපොළ සහ සාධාරණ මිලක් ලබාදීම අවශ්‍යය.

එසේම විශාල යාත්‍රා භාවිතයෙන් මුහුදු සම්පත් අධික ලෙස අස්වැන්න කිරීමේ අවදානමද කළමනාකරණය කළ යුතුය.

මෙහිදී ප්‍රශ්නය වන්නේ ධීවරයන්ට නැව් ලබාදීම නොව, ධීවරයාගේ ආදායම වැඩි කරමින් රටේ මත්ස්‍ය නිෂ්පාදනයේ වටිනාකම ඉහළ නංවන සම්පූර්ණ කර්මාන්ත පද්ධතියක් ගොඩනැගීමට ආණ්ඩුව සතුව ඇති සැලැස්ම කුමක්ද යන්නයි.

8. කෘෂිකර්මාන්තයේ ශ්‍රම බලකාය 24%යි – නිෂ්පාදන දායකත්වය 7%යි. විසඳුම නීති වෙනස් කිරීම පමණක්ද?

කෘෂිකර්මාන්තයේ ශ්‍රම බලකායෙන් 23%-24%ක් නිරත වුවත්, ජාතික නිෂ්පාදනයට එහි දායකත්වය 7%ක් පමණක් බව ජනාධිපතිවරයා පෙන්වා දෙයි.

මෙම සංඛ්‍යා දෙකෙන්ම කෘෂිකර්මාන්තයේ ඵලදායිතාව පිළිබඳ බරපතළ ප්‍රශ්නයක් මතුවේ.

එහෙත් ගොවි ජනතාව පැරණි ඉඩම් හා කුඹුරු පනත් නීතිවලින් නිදහස් කිරීමෙන් පමණක් එම ප්‍රශ්නය විසඳිය හැකිද?

ගොවියා මුහුණ දෙන ප්‍රධාන ගැටලු මොනවාද?

  • නිෂ්පාදන පිරිවැය සහ පොහොර මිල.
  • ගුණාත්මක බීජ හා කෘෂි තාක්ෂණය නොමැතිකම.
  • අස්වැන්න විකුණා ගැනීමට සාධාරණ වෙළෙඳපොළක් නොමැතිකම.
  • අතරමැදියන්ගේ මැදිහත්වීම.
  • ගබඩා සහ ශීතාගාර පහසුකම් නොමැතිකම.
  • කාලගුණික හා දේශගුණික අවදානම්.
  • ගොවි ඉඩම්වල අයිතිය සහ භාවිතය පිළිබඳ ගැටලු.

ඉඩම් නීති සංශෝධනය කිරීමේදී ගොවි ජනතාවගේ ඉඩම් අයිතිය ආරක්ෂා කිරීම අත්‍යවශ්‍යය. නීති ලිහිල් කිරීමේ නාමයෙන් කුඩා ගොවියාගේ ඉඩම් විශාල ප්‍රාග්ධන හිමියන් අතට පත්වීමේ අවදානමක් ඇති නොවන බවට සහතිකයක් තිබිය යුතුය.

එබැවින් කෘෂිකාර්මික පරිවර්තනය යනු ඉඩම් නීති සංශෝධනයක් පමණක් නොවේ. එය ගොවියාගේ නිෂ්පාදන අයිතිය, වෙළෙඳපොළ බලය සහ ආදායම සම්බන්ධයෙන් සිදු කළ යුතු පුළුල් ප්‍රතිසංස්කරණයකි.

9. සුළු හා මධ්‍ය පරිමාණ ව්‍යාපාර සඳහා රුපියල් බිලියන 100ක් – පොරොන්දුවේ ක්‍රියාත්මක සැලැස්ම කෝ?

සුළු හා මධ්‍ය පරිමාණ කර්මාන්තකරුවන්ට තාක්ෂණය, වෙළෙඳපොළ සහ ප්‍රාග්ධනය ලබාදීම සඳහා රුපියල් බිලියන 100ක මුදලක් වෙන් කරන බව ජනාධිපතිවරයා ප්‍රකාශ කර තිබේ.

ඇප රහිත, පොලී රහිත සහ අඩු පොලී ණය ලබාදීම ද එහි අරමුණක් ලෙස ඉදිරිපත් කරයි.

මෙය ක්‍රියාත්මක වුවහොත් රටේ නිෂ්පාදන ආර්ථිකයට වැදගත් දායකත්වයක් ලබාදිය හැකි වැඩපිළිවෙළකි.

එහෙත් මෙහිදී ද ප්‍රශ්න ගණනාවක් තිබේ.

  1. මෙම රුපියල් බිලියන 100ක මුදල ලබාදෙන්නේ කුමන මූල්‍ය ආයතන හරහාද?
  2. ණය ලබාගත හැකි ව්‍යාපාර තෝරාගන්නේ කුමන නිර්ණායක මතද?
  3. ඇප රහිත සහ පොලී රහිත ණය ලබාදීමේදී අවදානම දරන්නේ කවුද?
  4. ග්‍රාමීය කුඩා ව්‍යාපාරිකයන්ට සහ නව ව්‍යවසායකයන්ට ප්‍රමුඛතාව ලැබෙනවාද?
  5. ණය ලබාගත් ව්‍යාපාරවල නිෂ්පාදන ධාරිතාව, රැකියා උත්පාදනය සහ ආදායම් වර්ධනය මැනීමට ක්‍රමවේදයක් තිබේද?

එසේම රුපියල් බිලියන 100ක් ණය වශයෙන් වෙන් කිරීම සහ එම මුදල නිෂ්පාදන ආර්ථිකයට සැබෑ ලෙස යෙදවීම යනු එකිනෙකට වෙනස් කාරණා දෙකකි.

ණය යෝජනා ක්‍රමයක් සාර්ථක වන්නේ මුදල් වෙන් කළ පමණින් නොවේ. එය නිවැරදි ව්‍යාපාර වෙත ළඟා වී, නිෂ්පාදනය හා රැකියා උත්පාදනය වැඩි කළ විටය.

10. ආර්ථික ස්වාධීනත්වය ගැන කතා කරන ආණ්ඩුව IMF වැඩපිළිවෙළෙන් නිදහස්ද?

ජනාධිපතිවරයා සිය කතාවේදී ස්වෛරී ආර්ථිකයක්, ආර්ථික ස්වාධීනත්වයක් සහ ජනතාවට සාධාරණ ලෙස ප්‍රතිලාභ බෙදී යන ආර්ථිකයක් පිළිබඳව අවධාරණය කරයි.

එහෙත් මෙහිදී විශාල ප්‍රතිපත්තිමය පරස්පරතාවක් පවතී.

ආණ්ඩුවේ මූල්‍ය ප්‍රතිපත්තිවල ප්‍රධාන ඉලක්ක ලෙස ප්‍රාථමික ගිණුමේ අතිරික්තය, ණය අනුපාතය අඩු කිරීම සහ රාජ්‍ය ආදායම් ඉලක්ක සපුරාලීම ඉදිරිපත් කෙරේ. මේවා ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ වැඩසටහන සමඟද සම්බන්ධ වී තිබේ.

එසේ නම් ජනාධිපතිවරයා කතා කරන ස්වෛරී ආර්ථිකය යනු කුමක්ද?

රටේ ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති සකස් කිරීමේදී ජනතාවගේ අවශ්‍යතා ප්‍රමුඛ කරගැනීමට ආණ්ඩුවට තිබෙන නිදහස කොපමණද?

රාජ්‍ය ආදායම් ඉලක්ක සපුරාලීම සඳහා බදු පැනවීමත්, ණය ඉලක්ක සපුරාලීම සඳහා රාජ්‍ය වියදම් පාලනය කිරීමත් ප්‍රමුඛ වන විට සමාජ ආරක්ෂණය, නිදහස් අධ්‍යාපනය, නිදහස් සෞඛ්‍ය සේවය සහ ජනතාවගේ ජීවන තත්ත්වය වැඩිදියුණු කිරීම සඳහා අවශ්‍ය ආයෝජනවලට ප්‍රමාණවත් ඉඩක් ලැබෙනවාද?

ස්වෛරී ආර්ථිකයක් යනු ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය ආයතන සමඟ සම්බන්ධ නොවී සිටීම පමණක් නොවේ. රටේ නිෂ්පාදන හැකියාව, ආහාර සුරක්ෂිතතාව, බලශක්ති සුරක්ෂිතතාව සහ ජනතාවගේ ආර්ථික අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා කිරීමද ඊට ඇතුළත් විය යුතුය.

එබැවින් ආණ්ඩුවේ සැබෑ ආර්ථික ස්වාධීනත්වය මැනිය යුත්තේ දේශපාලන වේදිකාවල ඉදිරිපත් කරන ප්‍රකාශවලින් නොව, රටේ නිෂ්පාදන හා සමාජ ආර්ථික ව්‍යුහයේ සිදුවන වෙනස්කම්වලිනි.

11. ජනතාවට අවශ්‍ය වන්නේ ආර්ථික වර්ධන සංඛ්‍යා නොව ජීවිතවල වෙනසකි!

ජනාධිපතිවරයා සිය කතාවේදී ආර්ථික වර්ධනය පිළිබඳ සංඛ්‍යාත්මක කරුණු ගණනාවක් ඉදිරිපත් කර තිබේ.

එහෙත් රටේ සාමාන්‍ය පවුලක ආර්ථික තත්ත්වය දෙස බැලූ විට මතුවන ප්‍රශ්න වෙනස්ය.

  • මාසික ආදායමෙන් පවුලේ ආහාර අවශ්‍යතා සපුරාගත හැකිද?
  • දරුවන්ගේ අධ්‍යාපන වියදම් දරාගත හැකිද?
  • විදුලි බිල, ජල බිල, ප්‍රවාහන වියදම් සහ ඖෂධ වියදම් ගෙවීමෙන් පසු ඉතිරියක් තිබේද?
  • පෞද්ගලික අංශයේ සේවකයන්ගේ වැටුප් ජීවන වියදමට සාපේක්ෂව වැඩි වී තිබේද?
  • කුඩා ව්‍යාපාරිකයන්ට නැවතත් තම ව්‍යාපාර පුළුල් කිරීමට හැකි වී තිබේද?
  • තරුණ පරපුරට රට තුළ ගෞරවනීය රැකියාවක් සහ අනාගතයක් තිබේද?

ආර්ථිකය වර්ධනය වන බව ප්‍රකාශ කළ හැකිය. නමුත් එම වර්ධනය ජනතාවගේ ජීවිතවලට දැනෙන්නේ නැත්නම් එය සම්පූර්ණ ආර්ථික ජයග්‍රහණයක් නොවේ.

ආණ්ඩුවේ සාර්ථකත්වය මැනිය යුත්තේ භාණ්ඩාගාරයේ සංඛ්‍යා මත පමණක් නොව, ජනතාවගේ ජීවන තත්ත්වය මතය.

12. ජාතික විද්වත් සංවිධානයට ජනාධිපතිවරයා කළ ආමන්ත්‍රණයත් විමසිය යුතුය

මෙම කතාවේ තවත් දේශපාලනික වශයෙන් වැදගත් පැත්තක් වන්නේ ජාතික විද්වත් සංවිධානයට ජනාධිපතිවරයා ලබාදුන් ඇගයීමයි.ජාතික ජන බලවේගයේ දේශපාලන ව්‍යාපාරය ගොඩනැගීමේදී එම සංවිධානය ඉටු කළ කාර්යභාරය ඔහු විශේෂයෙන් අගය කරයි.එමෙන්ම ආණ්ඩුවේ ඉදිරි සමාජ පරිවර්තනය සඳහා එම සංවිධානය නියෝජනය කරන සාමාජිකයන් තවදුරටත් මෙහෙයුම් නායකත්වයක් ලබාදිය යුතු බවද අවධාරණය කරයි.

මෙහිදී මතුවන ප්‍රශ්නය වන්නේ දේශපාලන බලය ලබාගැනීම සඳහා බුද්ධිමතුන්, වෘත්තිකයන් සහ විවිධ සමාජ කණ්ඩායම් එකතු කරගත් ජාතික විද්වත් සංවිධානය, අද ආණ්ඩුවේ ක්‍රියාකාරිත්වය පිළිබඳ ස්වාධීන විවේචනාත්මක භූමිකාවක් ඉටු කරනවාද යන්නයි.බලය ලබාගැනීමට පෙර ආණ්ඩුවට ප්‍රතිපත්ති සකස් කර දුන් බුද්ධිමය බලවේගයක සැබෑ වගකීම වන්නේ බලය ලබාගත් පසුවත් ආණ්ඩුව නිවැරදි මාවතේ තබා ගැනීමයි.

ආණ්ඩුවේ තීරණ සියල්ල අනුමත කිරීම නොව, වැරදි තීරණ විවේචනය කිරීමත්, විකල්ප යෝජනා ඉදිරිපත් කිරීමත්, ජනතාවගේ ප්‍රශ්න බලධාරීන් ඉදිරියේ තැබීමත් එම සංවිධානයේ වගකීම විය යුතුය.එසේ නොවුණහොත් විද්වත් සංවිධානයක් දේශපාලන බල ව්‍යාපෘතියක සහායක සංවිධානයක් බවට පමණක් සීමා වීමේ අවදානමක් පවතී.

අවසානයේදී ජනාධිපතිවරයාගෙන් ඇසිය යුතු ප්‍රශ්නය

අනුර කුමාර දිසානායක ජනාධිපතිවරයා ඉදිරිපත් කරන ආර්ථික විග්‍රහයේ ඇතැම් කරුණු ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකිය. රාජ්‍ය මූල්‍ය විනය, ණය පාලනය, නිෂ්පාදන ආර්ථිකය සහ සුළු හා මධ්‍ය පරිමාණ ව්‍යාපාර ශක්තිමත් කිරීම රටට අවශ්‍යය.

නමුත් ප්‍රතිපත්තිමය පොරොන්දු සහ සැබෑ ආර්ථික ප්‍රතිඵල අතර පරතරය පියවීමට ආණ්ඩුවට තවමත් විශාල වැඩකොටසක් ඉතිරිව තිබේ.

බදු අඩු කරන බවට පොරොන්දු දීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නැත. ඒවා අඩු කරන්නේ කෙසේද යන්නත්, ජනතාවට ලැබෙන සහනය කුමක්ද යන්නත් හෙළි කළ යුතුය.

ආර්ථික වර්ධනය ගැන කතා කිරීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නැත. එම වර්ධනයෙන් සාමාන්‍ය ජනතාවගේ ආදායම කොපමණ වැඩි වී තිබේද යන්න පෙන්විය යුතුය.

නිෂ්පාදන ආර්ථිකයක් ගැන කතා කිරීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නැත. ගොවියාට, ධීවරයාට, කම්කරුවාට සහ කුඩා ව්‍යාපාරිකයාට එම පරිවර්තනය තුළ හිමිවන ස්ථානය පැහැදිලි කළ යුතුය.

ජනතාවට අවශ්‍ය වන්නේ අයවැය ලේඛනවල ලස්සන සංඛ්‍යා නොවේ. තමන්ගේ ජීවිතය සැබෑ ලෙසම යහපත් කරන ආර්ථික ප්‍රතිපත්තියකි.

ඒ නිසා එළැඹෙන අයවැය ජනාධිපතිවරයාගේ ආර්ථික කතාවේ සැබෑ පරීක්ෂණය වනු ඇත.

ආණ්ඩුව ජනතාවට බදු සහන ලබාදෙනවාද? ජීවන වියදම අඩු කරනවාද? නිෂ්පාදන ආර්ථිකය ගොඩනඟනවාද? නැතිනම් මූල්‍ය ඉලක්ක ජයගත් බව පෙන්වමින් ජනතාවගේ ආර්ථික පීඩනය තවදුරටත් පවත්වාගෙන යනවාද?

මේ ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු දිය යුත්තේ දේශපාලන කතාවලින් නොව, අයවැයෙන් සහ ජනතාවගේ ජීවිතවල සිදුවන සැබෑ වෙනසෙනි.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *